موزه تاریخ چای ایران تنها موزهای است که به تاریخ چای در کشور اختصاص دارد و در کنار آرامگاه کاشف السلطنه (پدر چای ایران) واقع شده است. این موزه دو طبقه شامل تصاویر و اشیاء تاریخی جذاب در حوزه چای است و البته به جز این موارد از دوران سلجوقی و اشکانیان نیز اشیائی قدیمی برای بازدید دارد.
موزه تاریخ چای ایران ، اولین و تنها موزه تخصصی چای در کشور
اگر سری به موزه تاریخ چای ایران زده باشید متوجه میشوید چرا سوغات مشهور لاهیجان، چای ایرانی است. این موزه که به نام موزه پدر چای ایران نیز شناخته میشود، در کنار آرامگاه کاشف السلطنه، کسی که برای اولین بار نهال چای را وارد کشور کرد، قرار دارد. موزه تاریخ چای لاهیجان تنها موزه چای ایران است که اشیاء و تصاویر زیبا و دیدنی بسیاری را درباره تاریخ کشت و رواج چای در کشور به نمایش میگذارد. البته این موزه دو طبقه دارد که طبقه اول مربوط به تاریخ چای و طبقه دوم شامل اشیاء قدیمی مربوط به دوران حکومت سلجوقیان و اشکانیان است.
موزه تاریخ چای ایران کجاست ؟
اگر دوست دارید بدانید چای از کجا و چگونه وارد کشور شد و سپس به عنوان یک محصول ایرانی منحصر به فرد در این خطه ماندگار گشت، حتماً از موزه تاریخی چای ایران دیدن نمایید. برای دسترسی به این موزه ابتدا باید راهی لاهیجان شوید و سپس میدان دکتر حشمت را در این شهر پیدا کنید. میدان را به سمت خیابان کاشف شرقی رد نمایید و به این ترتیب موزه تاریخ چای ایران را در انتهای این خیابان خواهید یافت. ساعت کار موزه چای ایران از ساعت ۸ صبح تا ۶ بعد از ظهر هر روز، به جز دوشنبه ها است.
بهتر است قبل از این راهی سفر شوید، محل اقامت مناسبی در حوالی لاهیجان پیدا کرده و رزرو نمایید. معمولاً اجاره ویلا در شمال خصوصاً در فصلهایی که مسافر زیاد است، کار چندان راحتی نیست. میتوانید از حراجی اجاره ویلا در سایت ویلا رابط نیز استفاده کنید و ویلایی مقرون به صرفه و دلخواه اجاره نمایید.
موزه تاریخی چای ایران
یکی از جاهای دیدنی شهر لاهیجان هست
که صنعت چای رو از ابتدای ورود به ایران تا وضعیت امروزیش معرفی میکنه
موزه چای دو قسمت داره:
آرامگاه کاشف السلطنه با برجی مرتفع و چهارگوش که از بیرون کاملا دیده میشه و از طبقه بالای موزه هم میشه داخلش رفت.
و ساختمون اصلی پشت برج با دو طبقه چوبی که وسایل سنتی و تخصصی مربوط به چای و اسناد و مدارک تاریخی مربوط به کشف و امتیاز و عکس های اولیه کاشفالسلطنه و سایر کارکنانش رو نمایش میده(داستان چینی هایی که مسلمون شده بودن و اسم های ایرانی برای خودشون انتخاب کردن و نوادگانشون که ایران مونده بودن بنظرم خیلی جالب و پر حرف بود)
وسایلی مثل ابزار سنتی برداشت چای و خشک کن های قدیمی، سماور روسی، سینی نقره، پیمانه و جعبه چای، چپق کیسه توتون، قهوه خوری های اهدایی چینی، ظروف سفالی، زیورآلات، اشیایی از عصر اشکانی و سلجوقی و معاصر، اسناد و قباله، تسبیح، جاجیم و لباس محلی، هاون چوبی، تغار کوچک چوبی… در این موزه به نمایش گذاشته شدن که دیدنشون خالی از لطف نیست.
